ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΣΘΜΑ 


Από τους τους Weiler και συν (44) αναφέρεται ότι το 1984 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Los Angeles 11% των αθλητών των ΗΠΑ είχαν άσθμα μετα από άσκηση και 1 στους 10 αθλητές της Ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ γενικά είχε άσθμα.

Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα (1996) (Info), το 16.7% των αθλητών ανέφερε ασθματικά συμπτώματα, δηλαδή 76 αθλητές (το 1/6 συνόλου) της Ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ έπασχαν από άσθμα. Από αυτούς 24 (32,9%) κέρδισαν 31 μετάλια. Οι επιδόσεις δε των ασθματικών αθλητών συναγωνίστηκαν τις επιδόσεις των υγιών αθλητών, δηλαδή 167 αθλητές (28,7%) χωρίς άσθμα κέρδισαν μετάλλια. (24,27,44)



Πριν από 20 χρόνια ήταν αδιανόητο ασθενής με άσθμα να μετέχει σε αθλητικές δραστηριότητες. Σημαντικό εμπόδιο στη συμμετοχή αυτή είναι η εκδήλωση άσθματος μετά από άσκηση. Φαίνεται όμως, ότι δύο είναι οι επικρατέστεροι παράγοντες που προκαλούν την αυξημένη εκδήλωση (επίπτωση) του άσθματος σε αθλητές υψηλών επιδόσεων: το μετά από άσκηση άσθμα και η αλλεργία σε διάφορα αεροαλλεργιογόνα (14, 24), που είναι πολύ στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους (27). Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος σε συνθήκες φυσιολογικής δραστηριότητας καταναλώνει λιγότερο από 15 λίτρα αέρα στο λεπτό, ενώ αθλητές δύναμης και ταχυτήτων καταναλώνουν μέχρι και 200 λίτρα αέρα σε 1 λεπτό (24).


Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εισπνοή τεράστιων ποσοτήτων αεροαλλεργιογόνων σε περιπτώσεις που η άθληση γίνεται στον ελεύθερο αέρα και μάλιστα σε περιόδους αυξημένης κυκλοφορίας του αλλεργιογόνου γεγονός που οδηγεί σε αύξηση των συμπτωμάτων (11, 24, 27).

Eπιπλέον η ανάγκη για μεγάλες ποσότητες αέρα οδηγεί στην κατάργηση της ρινικής αναπνοής και στην αναπνοή αποκλειστικά από το στόμα, γεγονός που οδηγεί στη απώλεια της προστασίας που παρέχει η αναπνοή από τη μύτη (δηλαδή καθαρισμός, θέρμανση του αέρα κλπ).